SOYAYYA KARYA SARƘOƘI

 BABI NA 1 – Bawan da Ba Ya da Komai

A zamanin daular Zamfara ta Gabas, akwai wani bawa mai suna Sadiq. An haife shi cikin ƙunci, aka sayar da shi tun yana ƙarami, har ya girma bai san iyaye ba. Abin da ya sani kawai shi ne aiki, biyayya, da shiru.

Sadiq bawa ne a cikin fadar sarki Alhaji Umaru, mutum mai iko da tsauri. Duk da wahala, Sadiq yana da zuciya mai kyau, ilimi, da basira. Yakan karanta rubuce-rubuce da dare a ɓoye, domin yana mafarkin wata rana ya zama mutum mai daraja—ko da kuwa duniya ba za ta yarda ba.

BABI NA BIYU: GIMBIYAR DA TA KE KARKASHIN SARƘOƘI NA ZINARI

Gimbiya Amina ita ce ‘yar sarki ɗaya tilo. Kyakkyawa ce, mai hankali, amma rayuwarta tana cike da dokoki da umarni. Ba ta yarda ta fita ita kaɗai ba, ba ta zaɓar abin da za ta yi ba, hatta wanda za ta aura an riga an shirya shi.

Duk da kayan ado da zinariya, zuciyarta tana jin kewa. Ta fi son zama cikin lambun fada tana karanta littattafai, tana tambayar kanta: “Shin wannan ce rayuwar da Allah ya halicce ni?”

BABI NA UKU: HADUWAR DA BA A TSAMMANI BA

Wata rana, Amina ta fita lambu da yamma. A nan ne ta ga Sadiq yana gyara furanni cikin natsuwa. Ta lura da yadda yake yin aikinsa da kulawa, ba tare da tsoro ba.

“Sunanka wa?” ta tambaya cikin nutsuwa.

“Ni Sadiq ne, gimbiya,” ya amsa yana sunkuyar da kai.

Daga wannan rana, idan Amina ta zo lambu, sai ta ga Sadiq. Zantukansu sun fara ne da gaisuwa, amma a hankali suka koma tattaunawa—game da rayuwa, adalci, da mafarki.

BABI NA HUƊU: SOYAYYAR DA BA TA DA IZINI

Sadiq ya san abin da ke zuciyarsa laifi ne. Bawa ba ya mafarkin gimbiya. Amma zuciya ba ta bin doka.

Amina kuma ta fara ganin Sadiq ba bawa ba ne, sai mutum—mutum mai gaskiya da mutunci fiye da duk masu sarauta da ta sani.

Soyayya ta fara girma a tsakaninsu, a ɓoye, cikin kallon ido da shiru mai tsawo.

BABI NA BIYAR: GANOWA DA HUKUNCI

Wata rana, wani bafade ya hango su suna magana cikin natsuwa. Labari ya isa kunnen sarki.

Sarki ya fusata matuƙa. “Bawa ya ɗaga ido ya kalli ‘yata?” ya yi ihu.

An ɗaure Sadiq, aka shirya masa hukuncin kisa. Amina ta fāɗi ƙasa da kuka, ta je gaban mahaifinta.

“Idan ka kashe shi,” ta ce, “ka kashe ni ma. Domin zuciyata ta riga ta zama tasa.”

BABI NA SHIDA: GASKIYAR DA TA GIRGIZA FADA

A lokacin shari’a, wani tsoho ya zo fada—Malamin kotu. Ya bayyana cewa Sadiq ba bawa ba ne a asalinsa. Shi ɗan wani sarki ne da aka sace tun yana jariri a yaƙi.

An tabbatar da gaskiyar da hujjoji da shaida.

Sarki Umaru ya yi shiru na dogon lokaci. Daga ƙarshe ya ce, “Idan haka ne, Allah ne ya gwada mu.”

BABI NA BAKWAI: ‘YANCIN SOYAYYA

An ‘yantar da Sadiq gaba ɗaya. Ba a ɗauke shi a matsayin bawa ba, kuma an ba shi matsayi a fada.

Bayan wani lokaci, sarki ya amince da aurensu—ba don asalinsu ba, sai don gaskiyar soyayyarsu.

BABI NA ƘARSHE: SOYAYYAR DA TA CI NASARA

An yi aure cikin farin ciki. Jama’a sun shaida abin da ba su taɓa gani ba—gimbiya da tsohon bawa suna zaune tare cikin girmamawa da ƙauna.

Soyayyarsu ta zama darasi ga al’umma:
ba duk sarƙoƙi ake karya da ƙarfi ba—wani lokaci, soyayya ce makami mafi ƙarfi.